Gerhard Marcks

Lata życia

1889–1981

Kraj

Niemcy

Urodził się w 1889 roku w Charlottenburgu pod Berlinem. Rzeźby uczył się samodzielnie, w kręgu Secesji Berlińskiej, korzystając ze wskazówek Augusta Gaula i Georga Kolbego; od 1908 roku dzielił pracownię z Richardem Scheibe. Od 1918 roku uczył w berlińskiej Państwowej Szkole Rzemiosł Artystycznych (Staatliche Kunstgewerbeschule) u Bruna Paula. W 1917 roku współpracował ze Steingutfabriken Velten-Vordamm przy barwnie szkliwionych figurach zwierząt przeznaczonych do produkcji seryjnej, a dla Schwarzburger Werkstätten für Porzellankunst w Unterweißbach modelował porcelanowe zwierzęta.

W 1919 roku znalazł się wśród pierwszych mistrzów Bauhausu w Weimarze, gdzie uczył do 1924 roku. Od 1920 roku jako mistrz formy prowadził warsztat ceramiczny w Dornburgu nad Soławą, współpracując z mistrzem rzemiosła Maxem Krehanem oraz m.in. z Ottonem Lindigiem i Marguerite Friedlaender; po przeniesieniu szkoły do Dessau warsztatu nie kontynuowano. W latach 1926–1927 opracował dla Jenaer Glaswerk Schott & Gen. nową formę próżniowego zaparzacza do kawy Sintrax, produkowaną od początku 1927 roku.

Od 15 września 1925 roku prowadził klasę rzeźby w szkole Burg Giebichenstein w Halle, a w 1928 roku przejął obowiązki jej dyrektora. W 1933 roku zwolniono go za opowiedzenie się za pozostaniem w szkole nauczycieli żydowskiego pochodzenia. W 1937 roku jego prace pokazano na monachijskiej wystawie „sztuki zdegenerowanej”, a 24 dzieła skonfiskowano i zniszczono.

Po wojnie uczył w Landeskunstschule w Hamburgu, a od 1950 roku pracował jako niezależny artysta w Kolonii. Powstały wówczas m.in. Muzykanci z Bremy (1953), Albert Wielki dla Uniwersytetu Kolońskiego (1956) i pomnik Mozarta we Frankfurcie nad Menem (1963); zaprojektował też rewers medali zwycięzców igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 roku. W 1952 roku otrzymał order Pour le Mérite. Od 1971 roku jego spuścizną opiekuje się Gerhard-Marcks-Haus w Bremie. Zmarł w 1981 roku w Burgbrohl.