László Moholy-Nagy

Lata życia

1895–1946

Kraj

Niemcy / USA

László Moholy-Nagy, urodzony jako László Weisz 20 lipca 1895 roku w Bácsborsód na Węgrzech, od 1913 roku studiował prawo na uniwersytecie w Budapeszcie. W czasie I wojny światowej służył jako oficer artylerii armii austro-węgierskiej, a w 1917 roku został ranny na froncie wschodnim. Malarstwem zajął się w 1918 roku, w 1919 roku wyjechał do Wiednia, a rok później do Berlina, gdzie w 1922 roku miał pierwszą wystawę indywidualną w galerii Der Sturm.

W 1923 roku Walter Gropius powołał go do Bauhausu w Weimarze. Moholy-Nagy przejął po Johannesie Ittenie kurs wstępny, prowadzony wspólnie z Josefem Albersem, oraz kierownictwo warsztatu metalu, w którym jego następczynią została później Marianne Brandt. Razem z Gropiusem redagował serię Bauhausbücher i od 1924 roku pismo „bauhaus”; w serii ukazały się jego książki „Malerei, Photographie, Film” (1925) i „Von Material zu Architektur” (1929). Pracował też z fotogramem, dla którego ukuł pojęcie „Fotoplastik”.

Po odejściu z Bauhausu w 1928 roku prowadził własną pracownię w Berlinie. W latach 1928–1930 zbudował kinetyczny obiekt Lichtrequisit einer elektrischen Bühne, nazwany później Modulatorem światła i przestrzeni, pokazany w 1930 roku na wystawie Deutscher Werkbund w Paryżu. Od 1933 roku projektował reklamy szkła Jenaer Glas dla zakładów Schott & Gen. Przez Amsterdam (1934) trafił do Londynu (1935), gdzie zajmował się m.in. reklamą, fotografią i efektami do filmu „Things to Come” (1936).

W 1937 roku na zaproszenie Waltera Paepckego objął kierownictwo New Bauhaus w Chicago. Szkołę zamknięto w 1938 roku, a w lutym 1939 roku wznowiła działalność jako School of Design, przemianowana w 1944 roku na Institute of Design. Moholy-Nagy zmarł na białaczkę 24 listopada 1946 roku w Chicago; jego książka „Vision in Motion” ukazała się w 1947 roku.