Weimar

Lata działalności

1950–1990

Kraj

Niemcy (NRD)

Siedziba

Weimar

Historia zakładu

Zakład założono 1 lipca 1950 roku jako VEB Feingerätewerk Weimar. Na początku 24 pracowników wytwarzało szkła do budzików i artykuły biurowe. Od 1951 roku produkowano budziki „Weimar Wecker”, a w 1953 roku zakład zatrudniał około 350 osób.

W latach 1953–1956 był samodzielnym oddziałem w strukturze VEB Carl Zeiss Jena – powstawały tu m.in. projektory „Weimar”, światłomierz WeimarLux i duże zegary. W 1956 roku znów stał się samodzielny, od 1 stycznia 1960 roku należał do VVB Mechanik, a od 1967 roku do VEB Uhren- und Maschinenbaukombinat Ruhla. Zatrudnienie rosło: około 1000 osób w 1956 roku, około 1500 w 1976 roku, pod koniec około 2000.

Zegary z Weimaru

Zegary z napisem „Weimar” na tarczy pochodzą z VEB Uhrenwerk Weimar – państwowego zakładu w Weimarze, który należał do VEB Uhren- und Maschinenbaukombinat Ruhla. Od przełomu lat 50. i 60. zakład wytwarzał m.in. złocone koperty zegarków, światłomierze oraz tarcze i wskazówki dla przemysłu zegarkowego NRD, a przede wszystkim zegary domowe: ścienne, kominkowe, kuchenne i stołowe. W latach 70. coraz częściej miały napęd elektroniczny zasilany baterią, a od końca lat 70. – kwarcowy (zegar kominkowy z mechanizmem kwarcowym kaliber 47 pochodzi z 1979 roku). W 1987 roku zakład pokazał mechanizm do zegarów domowych UWW 57.

W połowie lat 80. zakład współpracował z IKEA – wytwarzał zegar ścienny „Myndig” w drewnianej obudowie według wzoru IKEA. Fotografia Jürgena Nagla z 1980 roku w zbiorach Deutsches Historisches Museum pokazuje robotnicę przy stanowisku pomiarowym w weimarskich zakładach zegarowych.

Po 1990 roku

W 1990 roku zakład przekazano Treuhandanstalt, co zakończyło około 40-letnią historię przedsiębiorstwa państwowego. W 1996 roku dział zegarów domowych przejął Bernhard Reichenbach (firma Weimar-Uhren, z zachowaniem logo), a w 2006 roku – Doris Krause. Prawa do nazwy „Uhrenwerk Weimar” kupiło w 2017 roku konsorcjum niemiecko-belgijskie, które od 2018 roku wytwarzało zegarki; spółkę Uhrenwerk Weimar GmbH zlikwidowano 23 lutego 2024 roku.

W zbiorach muzeów

Egzemplarze z Weimaru są w kilku niemieckich muzeach. Haus der Geschichte w Wittenberdze ma kuchenny zegar ścienny z lat 70. z tworzywa i metalu, z dołączonym niewielkim minutnikiem; Museum für Stadtgeschichte w Templinie – mały zegar stołowy z drewna i mosiądzu z napisem „Weimar electronic”, podarowany na Boże Narodzenie 1975 roku; Industriemuseum Chemnitz – kulisty biały zegar „Weimar Quarz” z 1980 roku; Heimatmuseum Alten – kuchenny zegar ścienny „Weimar Quarz” z minutnikiem z lat 70. Z tymi zegarami nie należy mylić porcelany z Blankenhain sprzedawanej jako Weimar Porzellan – to zupełnie inne przedsiębiorstwo.

W 2016 roku Stadtmuseum Weimar (Bertuchhaus) pokazało wystawę „Uhren aus Weimar – die Geschichte eines Feingerätewerkes” (27 lutego – 4 września 2016) z publikacją Franka Erdnißa.

Zegary ścienne z tego okresu znajdziesz w kolekcji zegary ścienne vintage.

Na tarczach napis „Weimar”, „Weimar electronic” albo „WEIMAR QUARZ” i zwykle „MADE IN GDR” (egzemplarze w muzeach w Templinie, Wittenberdze i Chemnitz). Od lat 50. zakład używał też znaku graficznego – specjalnie wystylizowanej litery „W”. Zegary elektroniczne i kwarcowe mają mechanizm na baterię.

„Weimar electronic” to zwykle zegary bateryjne z lat 70., „WEIMAR QUARZ” – kwarcowe z przełomu lat 70. i 80. Firma Weimar-Uhren (od 1996 roku) zachowała logo, więc egzemplarz bez napisu „MADE IN GDR” wymaga ostrożnego datowania.