Kolekcja
Pop art w designie
Pop art wprowadził do sztuki reklamę, komiks i puszkę zupy, a do mieszkań – fotel dmuchany jak ponton, sofę w kształcie ust i krzesło z jednego kawałka plastiku. Meble i przedmioty pop z lat 60. i 70. są głośne, kolorowe i pełne ironii, a przy tym zaprojektowane z inżynierską precyzją. Wszystkie przedmioty w tym duchu znajdziesz w sklepie.
Kultura masowa jako temat
Pop art narodził się w Londynie. Na początku lat 50. w Institute of Contemporary Arts spotykała się Independent Group – artyści, architekci i krytycy zafascynowani amerykańską reklamą, kinem i technologią. Słowo „pop” pojawiło się już w kolażu Eduarda Paolozziego z 1947 roku, a pierwszy raz w druku – w tekście Alison i Petera Smithsonów z 1956 roku. Kto pierwszy użył terminu „pop art”, historycy wciąż spierają się między Lawrence’em Allowayem a Johnem McHale’em.
W sierpniu 1956 roku w Whitechapel Gallery otwarto wystawę „This Is Tomorrow”. Na jej plakat Richard Hamilton przygotował niewielki kolaż „Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing?” – wnętrze wypełnione telewizorem, odkurzaczem i reklamami, uznawane dziś za jedno z pierwszych dzieł pop artu. Rok później Hamilton opisał pop jako sztukę popularną, przemijającą, tanią, masową, młodą i dowcipną. W Stanach Zjednoczonych nurt eksplodował w 1962 roku, gdy Andy Warhol pokazał w Los Angeles trzydzieści dwie puszki zupy Campbell’s.
Od płótna do salonu
Dla projektantów pop oznaczał zgodę na tworzywa sztuczne, nietrwałość i żart. W 1967 roku Jonathan De Pas, Donato D’Urbino, Paolo Lomazzi i Carla Scolari zaprojektowali dla Zanotty Blow – pierwszy produkowany seryjnie fotel dmuchany, zgrzewany z folii PVC, pomyślany jako tani i jednorazowy. Ci sami projektanci stworzyli dla Poltronovy fotel Joe w kształcie rękawicy baseballowej (1968–1970).
W 1969 roku Gaetano Pesce pokazał serię Up dla C&B Italia – fotele z pianki poliuretanowej w elastycznej tkaninie. Rok później turyńskie Studio 65 zaprojektowało dla Gufram sofę Bocca, hołd dla sofy „Usta Mae West” Salvadora Dalego, wykonanej w latach 1937–1938 w kilku egzemplarzach dla kolekcjonera Edwarda Jamesa. Peter Murdoch w 1964 roku zaprojektował dziecięce krzesło z jednego arkusza laminowanej tektury – sprzedawane za grosze i przeznaczone do wyrzucenia, dlatego dziś zachowało się niewiele egzemplarzy.
Pop w Polsce
Czy w PRL mógł istnieć pop art – sztuka zbudowana na krytyce społeczeństwa konsumpcyjnego – historycy sztuki spierają się do dziś. Najbliżej był Jerzy Ryszard „Jurry” Zieliński, który w 1967 roku razem z Janem Dobkowskim założył grupę Neo-Neo-Neo. Łączył płaskie, intensywne barwy polskiej szkoły plakatu z ironicznym komentarzem do rzeczywistości PRL. Natalia LL w cyklu „Sztuka konsumpcyjna” (1972–1975) odpowiedziała na konsumpcyjne obietnice epoki Gierka. Prace obojga pokazano w 2015 roku na wystawie „The World Goes Pop” w Tate Modern.
W polskim wzornictwie lat 60. i 70. nie było osobnego nurtu pop, ale plastikowe lampy, kolorowe meble i przedmioty codziennego użytku z tamtych lat często mają jego energię – jaskrawe barwy, tworzywa i swobodę formy.
Pop art a space age. Jak czytać przedmiot
Pop i space age powstały w tej samej dekadzie i często się przenikają – projekty Vernera Pantona czy Eero Aarnio należą do obu światów. Space age patrzy w przyszłość: biel, srebro, kule i kapsuły. Pop patrzy na codzienność: powiększa zwykłe przedmioty, bawi się skalą i kolorem.
Wiele ikon pop designu produkuje się do dziś, dlatego przy przedmiotach z epoki liczy się materiał i oznaczenia producenta. Krzesło Pantona zmieniało tworzywo kilkakrotnie – od Baydur w pierwszej seryjnej produkcji z 1968 roku, przez polistyren, po poliuretan od 1983 roku i polipropylen od 1999 roku – i to materiał najlepiej zdradza wiek egzemplarza. Okres produkcji i stan opisane są przy każdym przedmiocie.
