Hollywood Regency

Nazwa mówi o pochodzeniu: styl ukształtował się w latach 30. w scenografiach hollywoodzkich wytwórni i w domach ich gwiazd. Scenografowie, tacy jak Cedric Gibbons z MGM i Van Nest Polglase z RKO, budowali na planie wnętrza, które łączyły brytyjski klasycyzm epoki regencji z nowoczesnym blaskiem – i te wnętrza szybko przeniosły się do willi w Beverly Hills i Bel Air. Dokumentacja konserwatorska Los Angeles wyróżnia dwie fazy: Hollywood Regency od początku lat 30. do końca II wojny światowej i późną fazę od 1946 roku do około 1970 roku.

Warto wiedzieć, że to nazwa nadana później. Sami twórcy nie mówili o „Hollywood Regency” – Dorothy Draper nazywała swój styl „nowoczesnym barokiem”. Termin utrwalili dekoratorzy i historycy wnętrz, m.in. Emily Evans Eerdmans w książce „Regency Redux” (2008). Z historyczną angielską regencją z początku XIX wieku styl łączy zamiłowanie do symetrii, kolumn i klasycznych proporcji, ale nie chronologia.

Najbardziej hollywoodzką postacią stylu był William „Billy” Haines – aktor MGM, który na początku lat 30. porzucił kino i został dekoratorem. Urządzał domy Joan Crawford, Carole Lombard i George’a Cukora, a później, razem z Tedem Graberem, posiadłość Sunnylands Annenbergów. Architekt John Elgin Woolf stworzył z Robertem Kochem formułę „gwiazdorskiego” domu – połączenie francuskiego klasycyzmu, greckiego odrodzenia i modernizmu – i przebudował m.in. dom Boba Hope’a. Paul R. Williams, pierwszy czarnoskóry członek Amerykańskiego Instytutu Architektów, projektował domy dla Franka Sinatry i Lucille Ball.

Na Wschodnim Wybrzeżu podobny język rozwijała Dorothy Draper – czarno-białe szachownice posadzek, wielkie kwiatowe chintze, odważne kolory w hotelach Carlyle i Greenbrier. Tony Duquette, odkryty przez Elsie de Wolfe, wniósł do niego teatralny przepych i barokowy rozmach.

Wnętrze Hollywood Regency jest wyraziste i świadomie efektowne: kontrastowe kolory – czerń i biel, róż, turkus – lakierowane powierzchnie, lustra, także na meblach, lustra-słońca, chrom i mosiądz, motywy zwierzęce, sztuczny bambus. Formy pozostają klasyczne: symetria, smukłe nogi, kanelury, delikatne frontony. W porównaniu z art déco styl jest bardziej dekoracyjny i eklektyczny, mniej geometryczny i maszynowy; oba łączy epoka i część materiałów.

W meblach i lampach vintage nazwą Hollywood Regency określa się dziś szeroką grupę przedmiotów z lat 50.–70. – amerykańskich, włoskich i francuskich – w mosiądzu, lace, szkle i pleksi. To konwencja rynkowa, nie ścisła kategoria historyczna, dlatego przy każdym przedmiocie podajemy kraj, dekadę i materiał zamiast ogólnej etykiety.

Styl wypadł z mody w latach 80. i wrócił na początku lat 90. – w Dallas, a potem w Los Angeles, gdzie Kelly Wearstler przeniosła go do hoteli Avalon i Viceroy. Dziś najlepiej działa w dawkach: jedna mosiężna lampa, lustro w złoconej ramie albo lakierowana komoda wystarczą, by wnętrze z prostymi meblami nabrało blasku. Stan powierzchni – laki, złoceń, mosiądzu – i informację o renowacji opisujemy przy każdym przedmiocie.